Әгәр ҙә һин бер тапҡыр ҙа иртәнге икелә уяу ятып, түшәмгә текәлеп, тормошоңдоң йүнәлешһеҙ йөзөп йөрөгән кеүек тойолһа.
Һәр пунктты үтәп сыҡҡандай, күҙҙәрең янғансы эшләйһең, әммә бер нәмә лә тотороҡло тойолмай. Аяғың аҫтындағы ер даими рәүештә һелкенә: эштә кинәт булған шау-шыу, баҫылып бөтмәгән зәһәрле һөйләшеүҙәр, йөрәгеңде әрнеткән ғаилә бәхәсе йәки тыныс, даими борсолоу гуллығы — үҙеңде етерлек хәүефһеҙ, етерлек эшләмәгән һәм дөрөҫ юлда булмаған һымаҡ тойоу.
Әгәр был һеҙгә таныш яңғыраһа, һеҙ төпһөҙ тойоуҙың нимә икәнен төгәл беләһегеҙ. Ул ауырлыҡһыҙ, тамырһыҙ тойғо — һыуҙа йөзөп йөрөгән кеүек, бер ниндәй ҙә якорьһыҙ, ауыр мәлдәрҙә кире ҡайтырлыҡ ышаныслы гаваньһыҙ.
1300 йылдан ашыу ваҡыт эсендә донъяның һәр мөйөшөндәге миллионлаған кеше шул таянысты, шул хәүефһеҙлекте, шул асыҡ алға барған юлды табыу өсөн бер шәхескә мөрәжәғәт иткән: Тибет буддизмының Лотостан тыуған оҫтазы Гуру Ринпоче, Падмасамбхава исеме менән дә билдәле.
Тибет рухи традицияларын күп йыл өйрәнеп, үҙем дә ошо юлды үтеп, мин уның изге теләктәренең тормоштарҙы ҡабат-ҡабат үҙгәрткәнен күрҙем — ялтырап торған, буш вәғәҙәләр менән түгел, ә кәрәк булған һәр кемгә тыныс, тотороҡло, һыналмаҫ ярҙам күрһәтеп. Был яҙмамда мин буталсыҡ дини терминдарҙан баш тартып, ул кем икәнен, ул һиңә нисек ярҙам итә алыуын һәм уның етәкселегенә тоташыу өсөн кәрәкле бөтә мәғлүмәтте аңлайышлы итеп аңлатам.










